Καθεδρικός Ναός Αγίου Γεωργίου Στοκχόλμης
Πανοσιολογιώτατε,
Μουσικολογιώτατοι,
Αγαπητοί μου Αδελφοί,
Αγαπημένα μας παιδιά,
Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μάς παρουσιάζει ένα συγκλονιστικό γεγονός. Τον Κύριο να περπατά επάνω στα κύματα, τους μαθητές να ταράσσονται, τον Πέτρο να ζητά να Τον πλησιάσει, και εν τέλει να σώζεται από το χέρι του Κυρίου, όταν αρχίζει να βυθίζεται.
Η περικοπή ξεκινά με την φράση: «Ἀνάγκασεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον» (Ματθ. 14,22). Ο Χριστός φαίνεται να απομακρύνει τους μαθητές Του και να τους αφήνει στην δοκιμασία.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος εξηγεί: «Ἀναγκάζει αὐτοὺς νὰ ἀπομακρυνθοῦν, ὅχι διότι ἤθελε νὰ τοὺς ἀπομακρύνει ἀπό τὴν παρουσία Του, ἀλλὰ διότι ἤθελε νὰ τοὺς παιδαγωγήσει στήν πίστη διὰ τῆς δοκιμασίας».
Το πλοίο συμβολίζει την Εκκλησία, αλλά και την ψυχή του κάθε πιστού. Ο άνεμος είναι οι θλίψεις και οι πειρασμοί του βίου. Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας σχολιάζει: «Ὅταν ἐπιτρέπεται θλίψις εἰς τοὺς πιστούς, οὐκ ἀπουσιάζει ἡ θεία πρόνοια, ἀλλ’ ἐνεργεῖ ἐν τῷ κρυπτῷ πρὸς τὸ συμφέρον».
Η θάλασσα φουρτουνιάζει, αλλά δεν βυθίζεται το πλοίο, γιατί ο Κύριος είναι έτοιμος να επέμβει την κατάλληλη στιγμή. Ο Πέτρος, με πίστη, ζητά το ακατόρθωτο: «Κύριε, εἰ σὺ εἶ, κέλευσόν με ἐλθεῖν πρὸς σὲ ἐπὶ τὰ ὕδατα» κι ο Χριστός του απαντά: «Ἐλθέ». Η φράση αυτή, σχολιάζει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, αποκαλύπτει την θεία προτροπή: «Ὁ Κύριος, μολονότι γνώριζε τὸν φόβο τοῦ Πέτρου, δὲν ἀρνεῖται νὰ τὸν προσκαλέσει. Ἐπιθυμεῖ νὰ τὸν διδάξει διὰ τῆς ἐμπειρίας».
Ο Πέτρος βαδίζει πάνω στο νερό. Όσο το βλέμμα του είναι στραμμένο στον Χριστό, νικά την φύση. Όταν στρέφεται στον άνεμο, όταν κοιτάζει τον κίνδυνο και όχι τον Σωτήρα, βυθίζεται.
Ο Πέτρος φοβάται κι αμέσως βυθίζεται, αλλά δεν μένει στην σιωπή. Φωνάζει: «Κύριε, σῶσόν με». Αυτή η φράση γίνεται προσευχή σωτηρίας, που κινεί το έλεος του Θεού. Ο Χριστός αμέσως εκτείνει την χείρα Του και λέγει: «Ὀλιγόπιστε, εἰς τί ἐδίστασας;», όχι για να κατηγορήσει, αλλά για να διδάξει.
Όταν ο Χριστός μπαίνει στο πλοίο, η θάλασσα γαληνεύει. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς σημειώνει σχετικά: «ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν ὑποδεχθῇ τὸν Χριστὸν ἐντός της, ἡρεμεῖ, ὅπως ἡ θάλασσα, ὅτε ἀνέβη εἰς τὸ πλοῖον».
Η παρουσία του Χριστού ειρηνεύει την ψυχή, κατευνάζει τα πάθη, παύει τον φόβο. Οι μαθητές Τον προσκυνούν, λέγοντας: «Ἀληθῶς Θεοῦ Υἱὸς εἶ».
Η ζωή του χριστιανού είναι ταξίδι μέσα σε θάλασσα ταραγμένη, αλλά το βλέμμα μας στον Χριστό είναι η σωτηρία μας. Ας μη νικηθούμε από τον φόβο. Κι αν κάποια στιγμή κλονισθούμε, ας μην διστάσουμε, να φωνάξουμε, με συντριβή: «Κύριε, σῶσόν με» και θα Τον δούμε, να απλώνει και σε εμάς το χέρι Του. Αμήν!
