Σεβ. Μητροπολίτου Σουηδίας κ. Κλεόπα,
Καθεδρικός Ναός Αγίου Γεωργίου Στοκχόλμης
Τρίτη, 28 Ιουλίου 2026Θεοφιλέστατε Άγιε Ελαίας κ. Βαρθολομαίε,
Αγαπητές μου Ζηνοβία και κορίτσια,
Συγγενείς και φίλοι του εκλιπόντος,
Σήμερα, συγκεντρωθήκαμε στον Καθεδρικό Ναό Αγίου Γεωργίου Στοκχόλμης, για να προπέμψουμε στην αιωνιότητα έναν δικό μας άνθρωπο, τον Γιώργο Τριανταφυλλίδη.
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή του ανθρώπου, κατά τις οποίες ο λόγος αδυνατεί να εκφράσει το βάθος του πόνου και η καρδιά στέκεται σιωπηλή μπροστά στο ανεξιχνίαστο μυστήριο του θανάτου. Μία τέτοια στιγμή βιώνουμε σήμερα.
Στεκόμαστε μπροστά στο σκήνωμα του αγαπητού μας Γεωργίου, ενός ανθρώπου νέου ακόμη, μόλις πενήντα δύο ετών, ο οποίος αναχώρησε αιφνιδίως από την παρούσα ζωή.
Η καρδιά του, που χτυπούσε για τους δικούς του ανθρώπους, για τη σύζυγό του, για τις δύο πολυαγαπημένες του κόρες, για τους φίλους και για όσα αγαπούσε, έπαυσε ξαφνικά να χτυπά.
Όλοι εμείς βρισκόμαστε σήμερα αντιμέτωποι με το αγωνιώδες ερώτημα: «Γιατί τόσο νωρίς; Γιατί τόσο ξαφνικά; Γιατί έπρεπε να διακοπεί μία ζωή που είχε ακόμη τόσα να προσφέρει και τόσα να χαρεί;»
Η Εκκλησία δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις στο μυστήριο του πόνου. Δεν επιχειρεί να εξηγήσει όσα ξεπερνούν τον ανθρώπινο νου. Έρχεται, όμως, να σταθεί δίπλα στον πονεμένο άνθρωπο, να συμμεριστεί το δάκρυ του και να του ψιθυρίσει λόγους ελπίδας και πίστης.
Ο θάνατος για τον χριστιανό δεν είναι αφανισμός. Δεν είναι το μηδέν. Δεν είναι η οριστική διαγραφή της ανθρώπινης υπάρξεως. Είναι χωρισμός. Είναι έξοδος. Είναι μετάβαση από τον χρόνο στην αιωνιότητα, από τα φθαρτά στα άφθαρτα, από την προσωρινή κατοικία του κόσμου τούτου στην αγκαλιά του Θεού.
Ο Χριστός μάς αποκάλυψε ότι ο θάνατος δεν έχει πλέον την τελευταία λέξη. Μπροστά στον τάφο του Λαζάρου, Εκείνος δάκρυσε, δείχνοντας ότι ο Θεός δεν μένει απαθής απέναντι στον ανθρώπινο πόνο και συγχρόνως διακήρυξε: «Εγώ ειμι η ανάστασις και η ζωή· ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται».
Αυτός ο λόγος του Κυρίου είναι σήμερα το θεμέλιο της ελπίδας μας. Δεν θρηνούμε ως οι μη έχοντες ελπίδα. Πονούμε, διότι αγαπήσαμε. Δακρύζουμε, διότι η απουσία είναι πραγματική, όμως, μέσα στο πένθος μας, παραμένει αναμμένο το φως της Αναστάσεως.
Ο Γιώργος δεν εξαφανίσθηκε. Αναχώρησε. Δεν έπαυσε να υπάρχει. Μετέβη στον κόσμο του Θεού. Η αγάπη που τον συνέδεε με την οικογένειά του, δεν συντρίβεται από τον θάνατο, διότι η αγάπη, όπως μας διδάσκει ο Απόστολος Παύλος, «ουδέποτε εκπίπτει».
Αγαπητή μας Ζηνοβία,
Σήμερα ο πόνος σου είναι βαρύς. Ένας ολόκληρος κόσμος άλλαξε μέσα σε μία μόνο στιγμή. Ο σύντροφος της ζωής σου, ο άνθρωπος με τον οποίο μοιράστηκες χαρές, δυσκολίες, όνειρα, προσδοκίες και καθημερινές στιγμές, δεν βρίσκεται πλέον σωματικά δίπλα σου.
Κανένας ανθρώπινος λόγος δεν μπορεί να γεμίσει το κενό. Κανένας δεν μπορεί να αντικαταστήσει την παρουσία του, όμως ο Χριστός μπορεί να γίνει η δύναμή σου στις ώρες της μοναξιάς, το στήριγμά σου στις ημέρες της δοκιμασίας και η παρηγοριά σου όταν τα λόγια των ανθρώπων δεν θα είναι αρκετά.
Να θυμάσαι, ότι κάθε στιγμή κοινής ζωής, κάθε λόγος αγάπης, κάθε θυσία, κάθε χαμόγελο και κάθε μικρή καθημερινή χαρά, έχουν πλέον εγγραφεί στην καρδιά σου και στην αιωνιότητα του Θεού. Ο θάνατος δεν μπορεί να διαγράψει όσα γεννήθηκαν από αληθινή αγάπη.
Και εσείς, αγαπημένες του κόρες, Χρυσούλα και Αναστασία,
Σήμερα αποχαιρετάτε τον πατέρα σας. Έναν άνθρωπο που υπήρξε για σάς προστασία, συμβουλή, στήριγμα και ασφάλεια. Η απώλεια του πατέρα αφήνει μέσα στην ψυχή ένα κενό που κανείς δεν μπορεί να αναπληρώσει.
Όμως ο πατέρας σας δεν θα πάψει να είναι παρών στη ζωή σας. Θα είναι παρών στις αναμνήσεις σας, στις συμβουλές του, στις αξίες που σας μετέδωσε, στον τρόπο με τον οποίο σας αγάπησε και στη δύναμη με την οποία θα συνεχίσετε τη δική σας πορεία.
Κάθε φορά που θα κάνετε κάτι καλό, κάθε φορά που θα στέκεστε με αγάπη η μία δίπλα στην άλλη και δίπλα στη μητέρα σας, κάθε φορά που θα τιμάτε όσα εκείνος σας δίδαξε, θα γίνεται ζωντανή η μνήμη του.
Μη φοβηθείτε να κλάψετε. Το δάκρυ δεν είναι έλλειψη πίστης. Είναι η γλώσσα της αγάπης, όταν ο πόνος δεν χωρά μέσα στις λέξεις, αλλά μαζί με το δάκρυ, να υπάρχει και η προσευχή, γιατί η προσευχή γεφυρώνει τον ουρανό με τη γη και ενώνει τους ζώντες με τους κεκοιμημένους, μέσα στο ένα Σώμα του Χριστού.
Ο Γιώργος αγαπούσε ιδιαίτερα το ποδόσφαιρο. Αγαπούσε την αγωνία του παιχνιδιού, τη χαρά της νίκης, τη συγκίνηση της προσπάθειας, τη συντροφικότητα που γεννιέται ανάμεσα σε ανθρώπους που μοιράζονται την ίδια αγάπη.
Ίσως, αυτή η αγάπη του να μας προσφέρει σήμερα μία διακριτική εικόνα για την πορεία της ζωής, διότι και η ζωή είναι ένας αγώνας. Έχει χαρές και λύπες, νίκες και ήττες, προσδοκίες και απογοητεύσεις. Έχει στιγμές ενθουσιασμού, αλλά και στιγμές κοπώσεως κι εκείνο που τελικά μετράει δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα, αλλά ο τρόπος με τον οποίο αγωνίσθηκε κανείς.
Ο Απόστολος Παύλος, λίγο πριν από το τέλος της επίγειας πορείας του, έγραψε: «Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα». Ο καλός αγώνας δεν μετριέται μόνο με τα χρόνια. Μετριέται με την αγάπη που προσφέραμε, με την αφοσίωση στην οικογένεια, με την καλοσύνη, με την παρουσία μας στις ζωές των άλλων.
Ο Γιώργος δεν πρόλαβε ίσως να φθάσει στο τέλος που εμείς οι άνθρωποι θα θεωρούσαμε φυσικό, όμως η ανθρώπινη ζωή δεν αξιολογείται από τη διάρκειά της, αλλά από το περιεχόμενό της. Δεν μετριέται μόνο με τα χρόνια, αλλά με τα ίχνη αγάπης που αφήνει πίσω της και τα δικά του ίχνη είναι σήμερα φανερά.
Βρίσκονται στον πόνο της συζύγου του, στα δάκρυα των παιδιών του, στη θλίψη των συγγενών και φίλων του, γιατί όσο βαθύτερη είναι η αγάπη, τόσο βαθύτερος γίνεται και ο πόνος του αποχωρισμού.
Η σημερινή ημέρα αποτελεί και μία υπενθύμιση προς όλους μας. Μάς θυμίζει πόσο εύθραυστη είναι η ανθρώπινη ζωή και πόσο πολύτιμη είναι κάθε στιγμή. Μάς καλεί, να μην αναβάλλουμε τη συγχώρηση, τον καλό λόγο και τη συμφιλίωση.
Να λέμε «σ’ αγαπώ», όταν έχουμε ακόμη τον χρόνο. Να ζητούμε συγγνώμη. Να αγκαλιάζουμε τους δικούς μας ανθρώπους. Να μην αφήνουμε την καθημερινότητα, τις μικρές διαφορές και τις μέριμνες να μας στερούν το πολυτιμότερο δώρο, που είναι η κοινωνία των προσώπων.
Σήμερα, η Εκκλησία δεν απευθύνει στον Γιώργο ένα οριστικό «αντίο», αλλά λέει: «Εις το επανιδείν», διότι πιστεύουμε στην κοινή ανάσταση των νεκρών. Πιστεύουμε ότι θα έλθει η ημέρα, κατά την οποία «πάντες οι εν τοις μνημείοις ακούσονται της φωνής» του Υιού του Θεού και θα εισέλθουν στην αιώνιο ζωή.
Με αυτή την πίστη, παραδίδουμε σήμερα το σώμα του στη γη. Όχι ως κάτι που χάνεται, αλλά ως σπόρο που προσμένει την άνοιξη της Ανάστασης.
Φίλε μου Γιώργο,
Ο επίγειος αγώνας σου ολοκληρώθηκε αιφνίδια. Τώρα αναπαύσου από τους κόπους και τις μέριμνες της ζωής. Ο Κύριος, ο οποίος γνωρίζει τα κρυπτά της καρδιάς, τις καλές προθέσεις, τις θυσίες, τα σφάλματα και τις αδυναμίες κάθε ανθρώπου, ας συγχωρήσει κάθε αμάρτημά σου, εκούσιο και ακούσιο. Ας σε αναπαύσει στον τόπο, όπου δεν υπάρχει πόνος, λύπη ή στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος.
Και σε εσάς, τη σύζυγο και τις κόρες του, ευχόμαστε, ο Θεός να χαρίζει δύναμη, υπομονή και παραμυθία.
Η Παναγία, η οποία στάθηκε κάτω από τον Σταυρό και έζησε τον βαθύτερο μητρικό πόνο, ας σκέπει την οικογένειά σας και ας γλυκαίνει τον πόνο του αποχωρισμού.
Να κρατήσετε άσβεστη τη μνήμη του. Να μιλάτε γι’ αυτόν. Να προσεύχεσθε γι’ αυτόν. Να τιμάτε τη μνήμη του, με έργα αγάπης και ελεημοσύνης και να έχετε μέσα στην καρδιά σας τη βεβαιότητα ότι ο Θεός θα επιτρέψει μία μέρα την επανένωση όλων εκείνων που αγάπησαν αληθινά.
Αγαπητέ μας Γεώργιε, καλό Παράδεισο!
Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχή σου.
Αιωνία σου η μνήμη!
