Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2026
Πανοσιολογιώτατε Αρχιμανδρίτα π. Σωσίπατρε,
Μουσικολογιώτατοι,
Αγαπητοί εν Χριστώ Αδελφοί,
Αγαπημένα μας παιδιά,
Η σημερινή ημέρα είναι μία ημέρα εξόχως σημαντική για την ιστορία της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην πόλη του Μπορώς. Είναι ημέρα χαράς, συγκινήσεως και ευγνωμοσύνης προς τον Θεό. Είναι όμως, κυρίως, ημέρα εκκλησιαστικής ενότητος, αποκαταστάσεως και ειρήνης.
Ύστερα από μία σύντομη, αλλά επώδυνη περίοδο δοκιμασίας, η ιστορική Ενορία των Εισοδίων της Υπεραγίας Θεοτόκου, επανέρχεται σήμερα στην κανονική εκκλησιαστική τάξη και νομιμότητα, συνεχίζοντας την πορεία της μέσα στους κόλπους της Μητρός Εκκλησίας και της κανονικής εκκλησιαστικής της Αρχής.
Σήμερα, δεν ήλθαμε εδώ για να μιλήσουμε για νικητές και ηττημένους. Στην Εκκλησία δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι. Υπάρχουν αδελφοί. Δεν υπάρχουν αντίπαλα στρατόπεδα. Υπάρχει το ένα Σώμα του Χριστού. Δεν υπάρχει χώρος για θριάμβους ανθρώπων. Υπάρχει χώρος μόνο για τη νίκη της αγάπης, της ενότητος, της συγχωρήσεως και της ειρήνης του Χριστού, διότι η Εκκλησία δεν είναι ανθρώπινο σωματείο, ούτε ένωση προσώπων που συνδέονται απλώς με κοινές αναμνήσεις, κοινή καταγωγή ή κοινά ενδιαφέροντα.
Η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού και η ενότητά της δεν αποτελεί διοικητική λεπτομέρεια. Είναι βαθύτατη θεολογική πραγματικότητα, γι᾽ αυτό και η σημερινή Θεία Λειτουργία αποκτά ιδιαίτερο συμβολισμό.
Σήμερα, δεν αποκαθίσταται απλώς μία διοικητική κανονικότητα. Αποκαθίσταται η ευχαριστιακή ενότητα! Γύρω από το ίδιο Άγιο Ποτήριο, κάτω από την ίδια εκκλησιαστική στέγη, κληρικοί και λαϊκοί γινόμαστε και πάλι εκείνο που πάντοτε οφείλουμε να είμαστε, μία οικογένεια, ένα σώμα, μία Εκκλησία.
Καθώς στεκόμαστε σήμερα ενώπιον της Αγίας Τραπέζης, αισθανόμαστε ότι πίσω μας στέκεται μία ολόκληρη ιστορία. Μία ιστορία που δεν άρχισε σήμερα. Μία ιστορία γραμμένη με πίστη, θυσίες, κόπους, δάκρυα και προσευχές ανθρώπων που πριν από πολλές δεκαετίες έφθασαν στη Σουηδία, μακριά από την πατρίδα τους, αναζητώντας μία καλύτερη ζωή, χωρίς όμως να θέλουν να χάσουν τον πολύτιμο θησαυρό της Ορθοδόξου πίστεώς τους.
Ανάμεσα στις μεγάλες μορφές που συνδέθηκαν με τα πρώτα εκείνα βήματα, εξέχουσα θέση κατέχει ο μακαριστός Αρχιμανδρίτης Ευσέβιος Βίττης. Ο π. Ευσέβιος δεν υπήρξε απλώς ένας κληρικός που πέρασε κάποτε από τη Σουηδία. Υπήρξε ένας πραγματικός ιεραπόστολος. Ένας άνθρωπος που αντιλήφθηκε εγκαίρως ότι πίσω από τον Έλληνα εργάτη, τον μετανάστη, τον άνθρωπο που πάλευε να δημιουργήσει μία καινούργια ζωή στη μακρινή Σκανδιναυΐα, υπήρχε μία ψυχή που διψούσε για τον Χριστό, για τη Θεία Λειτουργία, για την εξομολόγηση, για την προσευχή, για την Εκκλησία.
Ο ίδιος είχε οραματισθεί εδώ στο Μπορώς ένα πνευματικό ορμητήριο, από το οποίο θα μπορούσαν να εξυπηρετούνται πνευματικά οι Ορθόδοξοι της ευρύτερης περιοχής κι αυτό το όραμα άρχισε σιγά-σιγά να παίρνει σάρκα και οστά.
Ήδη από την Πεντηκοστή του 1966, ο π. Ευσέβιος τέλεσε στο Μπορώς την Θεία Λειτουργία και δύο χρόνια αργότερα, σημειώνεται ένας σημαντικός σταθμός στην ιστορία της τοπικής Ορθοδοξίας.
Την Κυριακή, 10 Μαρτίου 1968, οι Έλληνες του Μπορώς και των περιχώρων συγκεντρώθηκαν και αποφάσισαν την ίδρυση Ενορίας, προκειμένου να καλυφθούν οι θρησκευτικές και πνευματικές ανάγκες των Ορθοδόξων της περιοχής.
Λίγους μήνες αργότερα, στις 18 Αυγούστου 1968, τελέστηκε η Θεία Λειτουργία, επισφραγίζοντας λειτουργικά εκείνη την πρώτη προσπάθεια.
Ας αναλογισθούμε για λίγο εκείνους τους ανθρώπους. Δεν διέθεταν πολλά. Δεν είχαν τις δυνατότητες που έχουμε εμείς σήμερα. Δεν είχαν οργανωμένες δομές, οικονομική άνεση, ή όλα τα μέσα που σήμερα θεωρούμε αυτονόητα.
Είχαν όμως κάτι πολύ μεγάλο, διέθεταν πίστη. Είχαν νοσταλγία για την Εκκλησία. Είχαν ανάγκη να ακούσουν τη Θεία Λειτουργία. Είχαν ανάγκη να ανάψουν ένα κερί στην Παναγία, να βαπτίσουν τα παιδιά τους, να κοινωνήσουν των Αχράντων Μυστηρίων, να ακούσουν τη γλώσσα της προσευχής των πατέρων τους, να αισθανθούν ότι, ακόμη και χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα τους, η Εκκλησία ήταν κοντά τους.
Γι᾽ αυτό, η σημερινή ημέρα ανήκει και σε εκείνους. Ανήκει στους πρωτοπόρους αυτής της Ενορίας. Σε όσους εργάστηκαν. Σε όσους προσέφεραν. Σε όσους διακόνησαν. Σε όσους έψαλαν. Σε όσους καθάρισαν τον ναό. Σε όσους δίδαξαν τα παιδιά. Σε όσους προσέφεραν από το υστέρημά τους. Σε όσους έκλεισαν τα μάτια τους, με την ελπίδα ότι τα παιδιά και τα εγγόνια τους θα συνεχίσουν να ακούνε στο Μπορώς το Ευαγγέλιο του Χριστού και να συμμετέχουν στη Θεία Ευχαριστία.
Η καλύτερη δικαίωση των κόπων τους είναι να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές μία ενορία ενωμένη, ζωντανή, ειρηνική και πνευματικά καρποφόρα, γι᾽ αυτό και η σημερινή ημέρα δεν πρέπει να αποτελέσει απλώς το τέλος μιας δύσκολης περιόδου. Πρέπει να αποτελέσει την αρχή μιας νέας εποχής.
Από σήμερα, καλούμαστε όλοι να αφήσουμε πίσω μας ό,τι μας πλήγωσε. Να αφήσουμε πίσω παρεξηγήσεις, εντάσεις, πικρίες και προσωπικές αντιπαραθέσεις. Δεν σας καλώ να ξεχάσετε την ιστορία. Σάς καλώ να τη μεταμορφώσετε σε σοφία.
Δεν σας καλώ να προσποιηθούμε ότι δεν υπήρξαν δυσκολίες, αλλά να μην επιτρέψουμε στις δυσκολίες να καθορίσουν το μέλλον μας, γιατί η Εκκλησία έχει έναν θαυμαστό τρόπο να μεταμορφώνει ακόμη και τις πληγές σε πηγές χάριτος, όταν υπάρχει μετάνοια, ταπείνωση και αγάπη.
Ο Απόστολος Παύλος μάς παρακαλεί να σπουδάζουμε «τηρείν την ενότητα του Πνεύματος εν τω συνδέσμω της ειρήνης». Αυτό ακριβώς ζητά σήμερα από εμάς ο Χριστός. Να φυλάξουμε την ενότητα του Πνεύματος.
Η κανονική τάξη της Εκκλησίας δεν είναι μία ψυχρή νομική διάταξη. Δεν είναι ένας μηχανισμός εξουσίας. Είναι ο τρόπος με τον οποίο διαφυλάσσεται μέσα στους αιώνες η ενότητα του εκκλησιαστικού σώματος. Ο Επίσκοπος, ο Ιερεύς και ο λαός δεν αποτελούν ανεξάρτητες πραγματικότητες. Συναποτελούν την ευχαριστιακή κοινότητα, γι᾽ αυτό και από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος συνέδεε τόσο στενά την παρουσία του Επισκόπου με την ενότητα της Εκκλησίας.
Η Εκκλησία μας δεν οικοδομείται γύρω από πρόσωπα, προσωπικές προτιμήσεις ή ομάδες. Οικοδομείται γύρω από τον Χριστό. Και όλοι μας — Επίσκοποι, κληρικοί και λαϊκοί — υπάρχουμε μέσα στην Εκκλησία, για να υπηρετούμε τον Χριστό και τον λαό Του. Αυτό το πνεύμα επιθυμούμε από σήμερα να κυριαρχήσει και πάλι στο Μπορώς.
Κανείς δεν περισσεύει. Η πόρτα της Εκκλησίας είναι ανοικτή. Η αγκαλιά της Μητρός Εκκλησίας είναι ανοικτή. Ελάτε να προσευχηθούμε μαζί. Δεν αναζητούμε το παρελθόν, για να αποδώσουμε ευθύνες. Αναζητούμε το μέλλον, για να δημιουργήσουμε όλοι μαζί.
Έχουμε μπροστά μας παιδιά και νέους που χρειάζονται την Εκκλησία. Έχουμε οικογένειες που χρειάζονται πνευματική στήριξη. Έχουμε ανθρώπους ηλικιωμένους και ασθενείς που χρειάζονται την παρουσία του Ιερέως. Έχουμε ανθρώπους που βρίσκονται μακριά από την πίστη και περιμένουν ίσως μία πρόσκληση, μία καλή λέξη, μία ανοικτή πόρτα για να επιστρέψουν.
Έχουμε μία νέα γενιά Ορθοδόξων, γεννημένη πλέον στη Σουηδία, την οποία οφείλουμε να βοηθήσουμε, να καταλάβει ότι η Ορθοδοξία δεν είναι απλώς μία ανάμνηση της πατρίδας των γονέων και των παππούδων της. Είναι τρόπος ζωής. Είναι συνάντηση με τον Χριστό. Είναι Ευαγγέλιο. Είναι Θεία Ευχαριστία. Είναι ζωή αιώνιος.
Υπάρχει ακόμη μία συγκινητική διάσταση στη σημερινή ημέρα. Η Ενορία αυτή φέρει το όνομα των Εισοδίων της Υπεραγίας Θεοτόκου. Η Παναγία εισέρχεται στον Ναό και αφιερώνει ολόκληρη την ύπαρξή της στον Θεό.
Κατά έναν παράδοξο και όμορφο τρόπο, σήμερα πραγματοποιούμε κι εμείς μια νέα είσοδο. Επανεισερχόμεθα όλοι μαζί στην ενότητα, στην ειρήνη, στην κανονική εκκλησιαστική ζωή, όχι σ᾽ έναν χώρο, αλλά σε μία σχέση. Στη σχέση της αγάπης και της κοινωνίας που χαρακτηρίζει το σώμα του Χριστού.
Παρακαλούμε σήμερα την Παναγία των Εισοδίων να κρατήσει αυτή την Ενορία κάτω από την προστασία Της. Να θεραπεύσει ό,τι πληγώθηκε. Να ενώσει ό,τι χωρίστηκε. Να ειρηνεύσει ό,τι ταράχθηκε. Να φωτίσει όλους μας, ώστε να μη βάλουμε ποτέ ξανά το προσωπικό μας θέλημα πάνω από το κοινό καλό της Εκκλησίας.
Καθώς σήμερα θυμόμαστε τον μακαριστό π. Ευσέβιο Βίττη και όλους εκείνους που τον Μάρτιο του 1968 έθεσαν τα θεμέλια αυτής της Ενορίας, ας αναλάβουμε ενώπιον του Θεού μία ιερή υποχρέωση, να συνεχίσουμε αυτό που εκείνοι ξεκίνησαν.
Όχι απλώς να διατηρήσουμε μία ενορία, αλλά να την κάνουμε ζωντανό πνευματικό σπίτι. Να ακουστούν εδώ παιδικές φωνές. Να λειτουργήσει κατηχητικό. Να προσεγγίσουμε τους νέους. Να στηρίξουμε τους ηλικιωμένους. Να βοηθήσουμε τους εμπερίστατους. Να ανοίξουμε την Ορθοδοξία και προς την Σουηδική κοινωνία που μας περιβάλλει.
Να γίνει το Μπορώς ξανά εκείνο που οραματίσθηκε ο π. Ευσέβιος, ένα πνευματικό ορμητήριο. Ένας τόπος όπου ο κουρασμένος θα βρίσκει ανάπαυση. Ο πονεμένος παρηγοριά. Ο αμφιβάλλων φως. Ο νέος προσανατολισμό. Ο ξένος μία οικογένεια και κάθε άνθρωπος τον Χριστό.
Η σημερινή Θεία Λειτουργία θα περάσει στην ιστορία αυτής της ενορίας, αλλά το πραγματικό νόημά της θα κριθεί απ᾽ όσα θα ακολουθήσουν μετά από αυτήν. Εάν φύγουμε σήμερα απλώς συγκινημένοι, θα έχουμε χάσει μία μεγάλη ευκαιρία. Εάν όμως φύγουμε αποφασισμένοι να αγαπήσουμε περισσότερο, να συγχωρήσουμε περισσότερο, να συνεργαστούμε περισσότερο και να υπηρετήσουμε περισσότερο, τότε πράγματι η σημερινή ημέρα θα γίνει μία νέα αφετηρία.
Από την 10η Μαρτίου 1968, όταν οι πρώτοι εκείνοι Έλληνες του Μπορώς συγκεντρώθηκαν για να θεμελιώσουν την εκκλησιαστική τους κοινότητα, μέχρι τη σημερινή ημέρα, πέρασαν σχεδόν έξι δεκαετίες. Άλλαξαν οι άνθρωποι. Άλλαξαν οι εποχές. Άλλαξε η Σουηδία. Άλλαξε ο Ελληνισμός της Διασποράς. Ο Χριστός όμως είναι ο Αυτός, χθες και σήμερα και εις τους αιώνας.
Όταν κάποτε οι επόμενες γενιές ανατρέξουν στην ιστορία αυτής της ενορίας, θα μπορούν να πουν για τη σημερινή ημέρα: «Εκείνη την ημέρα δεν άνοιξε απλώς ξανά μία σελίδα της ιστορίας. Εκείνη την ημέρα άνοιξαν ξανά οι καρδιές των ανθρώπων και η Ενορία του Μπορώς έγινε πάλι μία οικογένεια».
Αυτό εύχομαι πατρικά σε όλους σας. Αυτή ας είναι η ευλογία και η παρακαταθήκη της σημερινής ιστορικής ημέρας. Αμήν!
